CZYM JEST AIKIDO...

Aikido jest tradycyjną japońska sztuką walki bez przemocy, której twórcą jest O’sensei Morihei Ueshiba (1883-1969). Praktyka aikido wyklucza rywalizację, a jego nauczanie bazuje na zasadzie równowagi energii i respekcie wobec partnera (przeciwnika). Aikido przeznaczone jest dla mężczyzn i kobiet, bez względu na wiek i nie wymaga specjalnego przygotowania - może je uprawiać praktycznie każdy. Praktyka aikido polega na doskonaleniu się przez rozwijanie umiejętności technicznych, realizując jednocze zasady etyki i estetyki.

Celem aikido jest harmonijne połączenie ciała i umysłu ćwiczącego; jego istotą - filozofia rozwoju i pojmowania życia. Powszechnie uważa się, że aikido jest czymś więcej, niż jednym z wielu systemów walki. Mówi się, że aikido to sztuka wojenna bez walki, a w technikach i sposobach poruszania splatają się elementy psychologii i filozofii.

Taktyka aikido polega na wykonywaniu uników, zasłon, dźwigni, rzutów itp. Płynność, precyzja i skuteczność ruchów mają sprawić, że dobrze wyszkolony aikidoka radzi sobie z większa ilością przeciwników. Podstawą obrony jest zejście z linii przy wykorzystaniu zwrotów lub całkowitych obrtów ciała. Aikidoka nie przeciwstawia się ciosom napastnika, lecz unika ich, wykorzystując siłę ataku.

Na kształt współczesnego aikido miały wpływ dzieje różnych sztuk walki, które z biegiem czasu wzajemnie uzupełniały się i przekształcały, kreując jednocześnie prądy filozoficzne mające swoje odbicie w kulturze i obyczajowości. Właściwy kształt aikido zyskało dopiero w XX wieku, ale jego początków doszukać się można w najdawniejszej historii Japonii.

Aikido jest sztuką trudną ale piękną. Wymaga intensywnej pracy nad własnym rozwojem i wieloletnich ćwiczeń zanim osiągnie się skuteczność obrony. Często nawet wielcy mistrzowie po latach studiowania oświadczają, że są dopiero na początku drogi.


Ubiór - DOGI

KEIKOGI – bluza
ZUBON – spodnie
OBI – pas

 

 

 

 

 

Sprzęt

JO – drewniany kij (wykonanie: dąb, buk lub jesion)

BOKEN - drewniany miecz (wykonanie: dąb, buk lub jesion)

 


Aikitaiso - znaczące dosłownie: ai - harmonia, ki - energia, tai - ciało, so - praktyka, można tłumaczyć jako praktykę cielesną, bądź gimnastykę harmonizującą energię ciała. Stanowi integralną część aikido.
Pracujemy tu nad:
- ćwiczeniami nadającymi giętkość,
- pozycjami,
- marszami.
Tradycyjnie sztuki walki każdej szkoły uczyły zgodnie z trzema formami:
pierwsza - zewnętrzna, gdzie uczono technik wojennych właściwych danej szkole (rzuty w aikido i judo, kopnięcia i uderzenia w karate itd. …)
druga - wewnętrzna, gdzie pracowano nad technikami wzmocnienia się, zwiększenia możliwości regeneracji; włączone w tę formę były również techniki lecznicze charakterystyczne dla każdej ze szkół
trzecia - techniki medytacji
Ewolucja sztuk walki spowodowała, że uczymy się obecnie jednej czy drugiej z tych form, rzadko wszystkich trzech.
Jeśli ktoś chce - może do tej dyscypliny podchodzić na sposób wschodni: proponowane ćwiczenia stymulują meridiany i organy, wprowadzając równowagę zarówno w ich funkcjonowanie, jak i w ich relacje z otoczeniem. Prawidłowa harmonizacja tych funkcji jest oczywiście synonimem zdrowia.
Tę dyscyplinę można potraktować również na sposób zachodni: marsze, pozycje i ćwiczenia nadające miękkość wykonywane są pod kątem poszczególnych łańcuchów mięśniowych.Tutaj również, uwolnienie napięć zmagazynowanych w tych łańcuchach mięśniowych poprawi z jednej strony funkcjonowanie każdego z nich, a z drugiej wniesie równowagę pomiędzy nimi. Aiki - Taiso jest dyscypliną samorozwoju opartą na świadomości. Jako gimnastyka harmonizująca energię tworzy język dostosowany zarówno do naszej świadomości mentalnej, jak i cielesnej. Już po kilku miesiącach ćwiczący widzi istotne zmiany w swoim ciele, które, wzmocnione, bardziej miękkie, naenergetyzowane i uwrażliwione, staje się skutecznym narzędziem komunikacji. Mistrz Kobayashi, podkreślał znaczenie tej praktyki i aplikował podstawowy zestaw ćwiczeń w czasie treningu. Mówił, że aikitaiso jest bazą która towarzyszy uprawianiu aikido. Choć aikitaiso można ćwiczyć również poza aikido i traktować je jako praktyczną naukę, zajmującą się fizycznym i psychicznym zdrowiem człowieka. Regularna praktyka przywraca pierwotne poczucie harmonii wewnętrznej. Najistotniejsze jest dochodzenie do świadomości jedności funkcjonowania psychosomatycznego oganizmu. Codzienne wykonywanie ćwiczeń aikitaiso ożywia i harmonizuje ciało, zwalczając jego blokady i wyzwalając nowe możliwości.

 


RODZAJE ATAKU

KATATE TORI GYAKU HANMI

uchwyt jedną ręką za jedną rękę w pozycji przeciwnej (lewej za prawą lub prawej za lewą)

KATATE TORI AI HANMI

uchwyt jedną ręką za jedną rękę w tej samej pozycji (lewej za lewą lub prawej za prawą)

KATATE RYOTE TORI

uchwyt dwiema rękami za jedną rękę

USHIRO RYOTE TORI

uchwyt z tyłu dwiema rękami za dwie ręce jednocześnie

RYOTE TORI

uchwyt dwóch rąk za dwie ręce jednocześnie

KATA TORI

uchwyt jedną ręką z przodu za bluzę w okolicy barków

RYOKATA TORI

uchwyt dwiema rękami jednocześnie z przodu za bluzę w okolicy barków

USHIRO (RYO) KATA TORI

uchwyt z tyłu dwiema rękami za bluzę w okolicy barków

MUNE TORI

uchwyt jedną ręką za bluzę w okolicy piersi

SODE TORI

uchwyt jedną ręką za rękaw kimona tori

USHIRO HIJI TORI

uchwyt z tyłu dwiema rękami za łokcie

USHIRO TORI

(ushiro kakae tori) objęcie ramionami z tyłu

USHIRO KUBI SHIME

duszenie od tyłu

USHIRO KATATE TORI KUBI SHIME

uchwyt z tyłu za jedną rękę z jednoczesnym duszeniem drugą ręką za szyję

SHOMEN UCHI

uderzenie z przodu ręką w głowę

YOKOMEN UCHI

uderzenie ręką w bok głowy

MAE GERI

kopnięcie w przód

MAWASHI GERI

kopnięcie okrężne

 Ilustracje pochodzą z książki "AIKIDO i Dynamiczna Sfera", autorstwa Adele Westbrook
i Oscar Ratti oraz "Sztuki i sporty walki dalekiego wschodu", autorstwa Jerzego Miłkowskiego.
.